هر وقت کم میاریم و فکر میکنیم که :آره اونقدی که میخواستی از لحظه هات استفاده نکردی ،با خودت میگی "چه قد زود دیر میشه...."
واسه من هم خیلی زود دیر شد.شب آخر تابستونه
...تابستونی که ای ...بگی نگی، با وقت تلف کردن گذشت.هنوز هم میخواستم کارای بیشتر بکنم. امشب مثل بچه مدرسه ایا گریه کردم 
و به مامانم میگفتم:مامان خیلی استرس دارم...مامانم هم میخندید و میگفت چرا ؟فکر میکنی خانوم معلمت تو رو از تو صف بیاره بیرون؟ ...خدایی نمیدونم این چه هراسیه که شب اول مهر ،تو جونم می افته! بین خودمون بمونه ولی فردا با استادایی درس دارم که دست کمی از این معلم بداخلاق خیالیم ندارن...
واسه یه موضوع دیگه هم همین حسو دارم( چه قد زود دیر میشه!).هما با بازنشسته شدن باباش،برا همیشه برمیگرده لنگرود...وای که دلم خیلی براش تنگ میشه.همای خجالتی و تعارفی و بامزه خودم
.خیلی باش راحت بودم. منو میخندوند و کلی برام رشتی حرف میزد. دیشب با هم رفتیم بیرون ،قدم بزنیم.آخرش هم یه نقاشی بهم داد که خودش کشیده بود،عکس من بود!خیلی ذوق کردم...امروز هم که خواستم باش خدافظی کنم بش گفتم:نمیگم برام دوست خوبی بودی،چون همیشه دوستم هستی...
آخی ! خداییش خیلی باحاله ها هرجوری هم که حساب کنی آدما فقط یه مدت کوتاه میتونن کنار هم باشن،بعدش هرکدوم باید برن سی خودشون...
هما جونم امیدوارم همیشه خوشبخت و موفق باشی...من خیلی خدارو شکر میکنم که باهات آشنا شدم
همین دیگه ....امشب هم ساعت ۱۲ دانلودم تموم میشه...برم که اینو لااقل از دست ندم.
.اصلا دلم برا بیرجند تنگ نشده بود،برا خروج از تهران هم اصلا ناراحت نبودم. بیشتر دلم آرامش میخواست ،که خدا رو شکر اونم فقط تو خونه آدم پیدا میشه...
هنوز حرف علی وقتی رسیدیم خونه و حسابی شام درست کرده بود ،تو گوشم می پیچه:" ما اینجا فقط یه شب تحویل میگریما...
گفتم:" ولی ما بیرجند همین یه شب هم تحویل نمیگیریم...
" خودش میدونست دارم شوخی میکنم،چون میدونه وقتی میاد ،مامان حسابی تحویلش میگیره.
.داداشی بم تحته نرد یاد داد و فرصتایی که پیش میومد با هم تخته ،بازی میکردیم.
...بعدش هم رفتیم با هما خرید و یخچال خونمون از عزا دراومد....
، با مریم قرار داشتیم بریم یونی که خواب موندم. به مهدیه زنگیدم که گفت راستی انقلاب با کی برداشتی؟
گفتم مگه انتخاب واحد شروع شده ؟ 
گفت : آره دیشب ساعت ۱! .... من تا ۱۲ ونیم بیدار بودمو با سمیرا میحرفیدم ...خلاصه آزمایشگاها پر شده بود
اونقد از دیدنش خوشال شدم که نگو .نیست همه مربیای ورزش با همه گرم میگیرن ... کلی ذوق کردم! بعدش وایسادیم که ورزش کنیم که یهو دیدیدم گلناز یه کارای عجیب غریبی میکنه (
خیلی عجیب و غریب،اصلا معمولی نبود) زنجیره ای که میرفت ۴۸ تا شماره داشت!!! بش میگم :گفتن بهمون کلاس ایروبیکه!!! گفت: نه هیپ هاپه!!! اونقد با هما خندیدیم 
ولی تایم کلاسش خیلی کم بود... گلناز هی میگفت: دوست داشتین؟ ما هم واسه اینکه ناراحتش نکنیم میگفتیم :گلناز جون حیف! تو ایرانمون جای رشد نداره اونم کلی میخندید...
.ایشالله موفق باشی.
.(گفتم یا نگفتم؟گـــــفتـم یا نگفتم؟؟گــــــــــــــفتم یا نگفتم؟؟؟
...) الحمدلله این اجلاس هم باعث شده کلا پروازای طهرون کنسل شه و ما مسافرتمون هم به تعویق بیفته.شایدم اصا نشه.چون منم اصا حس مسافرت ندارم
.داداشیای بیچاره که هی میزنگن :بیاین دیگه
...اما خب آرتروز بابا یه کمی بیحوصله اش میکنه و زود خسته میشه.منم تا برم باید برا یونی برگردم.
! بابا هم هنو میترسه یکی دیگه بشینه پشت فرمون ماشینش....
...لف تاپم عین ساعت کار میکنه و حالش خوب خوب شد!
...الان اسم کتابو میبینم خندم میگیره...خوندمشا و خیلی خوشم اومده بود ولی خدایی جوگیریه یه چیز دیگه است....
یک روز پروانه خواهم شد .بگذار زندگی هرچه می خواهد پیله کند...